erfin

Brezhoneg

Etimologiezh

Eus er ha fin.

Adverb

erfin /ɛrˈfĩːn/

1. En diwezh.
   • [...] ; erfin, ur c'hanfard yaouank, touzet e benn evel un ui, [...]. — (Edouarzh Ollivro, troet gant Jakez Konan, Pikoù Mab e Dad, Mouladurioù Hor Yezh, 1983, p. 11.)

Gerioù heñvelster

• pelloc'h

Troidigezhioù

• galleg : enfin ^(fr)