digore

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Mont d’ar merdeerezh Mont d’ar c’hlask

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Savet diwar digor-, pennrann ar verb digeriñ, hag an dibenn-ger -e

Open book 01.svg Furm verb

digore /diˈɡoːre/

  1. Furm ar verb digeriñ e trede gour unan an amdremened, en doare-disklêriañ
An tu a-raok eus an ti, an hini a zigore war ar ru, a oa evit al labour. — (Pêr Denez, Glas evel daoulagad c'hlas na oant ket ma re, Al Liamm, 1979, p. 21.)
War-lerc'h an oferenn kreiznoz, d'ar mare dres ma tigore dor-dal an iliz-veur, evit lezel an dud d'en em dennañ kuit, [...]. — (Langleiz, Romant ar Roue Arzhur/levrenn I : Marzhin, Al Liamm, 1975, p. 48.)

Troidigezhioù