mir
Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Brezhoneg
Etimologiezh
- Savet diwar « mir- », pennrann ar verb « mirout », hep dibenn-ger.
Furm verb
mir /ˈmiːr/
- Furm ar verb mirout e trede gour unan an amzer-vremañ, en doare-disklêriañ.
- O ! n'eo ket an aon a vir ouzhimp da vont da Garreg-al-Louarn. — (Jakez Riou, An ti satanazet, Skridoù Breizh, 1944, p. 115.)
- Furm ar verb mirout en eil gour unan an doare-gourc'hemenn.
- Mir ar sigaretenn-se evidout. — (Roparz Hemon, Viktor ha Petronilh, Al Liamm, niv. 387, Gouere-Eost 2011, p. 46.)
