lenn
Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Taolenn |
Brezhoneg
Etimologiezh
- anv-kadarn 1 :
- Kavet en henvrezhoneg (lin, linnou).
- Meneget er C'hatolikon (lenn).
- Da geñveriañ gant ar gerioù llyn en kembraeg, lyn en kerneveureg, linn en iwerzhoneg, lindon en galianeg.
- Gwelet ivez Dubhlinn (Dulenn).
- anv-kadarn 2 :
- Kavet en henvrezhoneg hag en krennvrezhoneg (lenn).
- Da geñveriañ gant ar gerioù llen en kembraeg, len en kerneveureg, linna en galianeg.
- Furm-verb :
- Savet diwar « lenn- », pennrann ar verb « lenn », hep dibenn-ger.
Anv-kadarn 1
lenn /ˈlɛnː/ benel (liester lennoù, lenneier)
- Ledennad dour, dous peurliesañ, naturel pe grouet dre stankañ ur red-dour.
- <skouer>.
- Poull-kannañ.
- <skouer>.
Deveradoù
Gerioù kevrennek
Troidigezhioù
Anv-kadarn 2
lenn /ˈlɛnː/ benel (liester lennoù)
- Pezh dilhad-gwele, anezhañ ur wiadenn gloan peurliesañ, lakaet war-c'horre al liñselioù.
- N'eus na liñser na lenn, na pennwele dindan ar penn. — (Tri martolod yaouank, Kan-ha-diskan.)
Gerioù heñvelster
Troidigezhioù
Verb
Livadur ur plac'h o lenn.
lenn /ˈlɛnː/ verb kreñv eeun (displegadur)
- Sellet ouzh lizherennoù, gerioù pe arouezioù skrivet ha kompren o ster.
- Mar aotreit din, e lennin va danevellskrid da gentañ. — (Roparz Hemon, Viktor ha Petronilh, Al Liamm, niv. 387, Gouere-Eost 2011, p. 72.)
Deveradoù
Troidigezhioù
|
|
Furm verb
lenn /ˈlɛnː/