koef
Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Taolenn |
Brezhoneg
Etimologiezh
- Diwar an anv gallek coiffe.
Anv-kadarn
koef /ˈkwefː/ gourel (liester koefoù)
- Pennwisk merc'hed : ar c'hoef bihan, ar c'hoef bras.
- Ar c'hoef-mañ zo pell zo ganin o vont en-dro. — (TBP.)
- Hag eo diroufennet al lostennoù, eo dreset ar c'hoef, eo kribet ar blev kordigellet lezet er-maez eus ar c'hoef, e vez sellet er melezour bihan pe vras kuzhet er sac'h-dorn. — (Brogarour, Onenn, 1936, p. 75.)
- Koef bihan: koef ar pemdez, goloet gant ar c'hoef bras d'ar Sul
- Koef bras: koef ar Sul hag an deizioù gouel
- Arouez ar merc'hed, enebet ouzh an tog, arouez ar baotred.
- Ar c'hoefoù : ar merc'hed (da vihanañ en amzer hag el lec'hioù ma vezent koefet)
Deveradoù
Troienn
- bezañ e koef : bezañ gwisket gant ur c'hoef.
- mont e koef : gwiskañ ur c'hoef.
- bezañ ar c'hoef hag an tog ganti : ren war an tiegezh e-lec'h an ozhac'h
- bezañ gwenn evel ur c'hoef : bezañ gwenn evel ar c'hoar ; bezañ klañv.
Troidigezhioù
|
|
Gwelet ivez
- Ar pennad « koef » e-barzh Wikipedia
