koant

Brezhoneg

Etimologiezh

→ Etimologiezh da glokaat (Ouzhpennañ) .

Anv-gwan

koant /ˈkwãnt/

Derez	Furm
Derez-plaen	koant
Derez-uheloc'h	koantoc'h
Derez-uhelañ	koantañ
Derez-estlammiñ	koantat

1. Brav, plijus e neuz hag e zoareoù.
   • Ha koulskoude, ar merc'hed a oa ken koant ha ken moust 'vel int breman, war an ampl ! — (Erwan ar Moal, An “Hini Goz” o vont da denna he foltred, Editions FEIZ HA BREIZ, 1913, p. 5.)
   • Ha Morvarc'h a zaoulamme atao, a zaoulamme bepred, a zaoulamme c'hoaz, ha dalc'hmat an heizez koant araozañ. — (Yann ar Floc'h, KOÑCHENNOU Eus BRO ar STER AON, Kemper, 1950, p. 40.)
   • Pelec'h a zo (ez eus) hini ebet aze ken koant hag an div-mañ ? — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Troisième Partie, 1974, p. 132.)
   • N'en devoa nemet ur bugel, ur verc'h anvet Enori hag a oa koant-meurbet. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/1, Al Liamm, 1984, p. 93.)
   • Ur verc'h en doa, oadet a driwec'h vloaz, hag a oa ur plac'h kaer ha koant. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl 3, Al Liamm, 1988, p. 25.)

Gerioù enepster

• digoant

Deveradoù

• digoant
• koantaat
• koantenn
• koantik
• koantiri
• koantiz

Troioù-lavar

• lavaret traoù koant d'ur plac'h : diskouez karantez dezhi gant komzoù plijus
• ober bouchig koant : ober sin a garantez gant e zorn goude pokat dezhañ

Troidigezhioù

• esperanteg : bela ^(eo)
• galleg : beau ^(fr) , belle ^(fr)