kavan

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Mont da : merdeiñ, klask

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Savet diwar kav-, pennrann ar verb kavout, hag an dibenn-ger -an

Open book 01.svg Furm verb

kavan /ˈkɑːvãn/

  1. Furm ar verb kavout e kentañ gour unan an amzer-vremañ, en doare-disklêriañ
Jilig. – Diês e kavan kenan gwelet pegen dizoare ez oar bet en ho kenver ha pardon a c'houlennan evit va c'henvroïz ! — (Yann-Vari Perrot, An Aotrou Kerlaban Pez farsus e 3 Arvest, Brest, 1922, p. 8.)
− « Mat, me 'bresto... ma kavan d'ober. » — (Jakez Riou, An Ti Satanazet, Skridoù Breizh, 1944, p. 106.)
"[...] . Amañ, pa dremenan, e kavan bepred ma gwele 'barzh ar c'hraou, e-mesk ar plouz," e lâras a vouezh uhel. — (Anatol ar Braz, lakaet e brezhoneg gant Erwan ar Moal, Mojenn an Ankou, Mouladurioù Hor Yezh, 1986, p. 95.)
[...], beza atao o redek dindan an amzer, o terri da gorf evit netra, ne gavan ket e ve fur d'it. — (Gabriel Milin, Gwechall-goz e oa…, Kemper, 1924, p. 4.)
— « O ! ne gavan ket, mes bravoc'h eo lavarout evel-se. » — (Jakez Riou, An Ti Satanazet, Skridoù Breizh, 1944, p. 18.)

Troidigezhioù