kanañ
Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Taolenn |
Brezhoneg
Etimologiezh
- Savet diwar kan.
- Nes d'ar verb latin cantare.
- Meneget er C'hatolikon (canaff).
- Da geñveriañ gant ar verboù canu en kembraeg, cana en kerneveureg.
Verb
kanañ /ˈkãː.nã/ verb kreñv eeun (displegadur)
- Teuler sonerezh gant ar vouezh (diwar-benn an dud).
- Me a gano deoc’h. — (Fañch an Uhel, Soniou Breiz-Izel 1, Pariz, 1890, 1971, p. 2.)
- Kan din da son goantañ. — (Fañch an Uhel, Gwerziou Breiz-Izel 2, An Oriant, 1874, p. 6.)
- (Dre astenn-ster) Brudañ.
- <skouer>.
- (Dre astenn-ster) Seniñ
- <skouer>.
- Kanañ gwerz ar bazhadoù da ub: reiñ bazhadoù dezhañ
- Kanañ meuleudi(où) da ub, da udb : e veuliñ.
- Ne gleved anezho nemet o kanañ meuleudi da dud ar vro-se. — (GWE, p. 29.)
- kanañ pouilh
- (Dre astenn-ster) Kanañ e jeu da unan bennak : lavarout e begement da unan bennak.
- Me a gano e jeu da hennezh. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé 2, p. 230.)
kanañ verb gwan
- Teuler sonerezh gant ar vouezh (diwar-benn an dud).
- Job ha Lom a zeuas e ti ar skluzier, unan o kanañ hag an hini all o tiskanañ. — (Jakez Riou, An ti satanazet, Skridoù Breizh, 1944, p. 13.)
- Teuler kri heson e spesad (pa gomzer eus loened 'zo).
- [...] ur baradozig didrouz e-lec’h ne glever nemet al laboused o kanañ er girzhier. — (Jakez Riou, An ti satanazet, Skridoù Breizh, 1944, p. 10.)
Deveradoù
Troioù-lavar
Krennlavaroù
- Ur yar pa he devez dozvet a zo ret dezhi kanañ.
- Dibaot ar yar na goll he vi
O kanañ re goude dozviñ.
Troidigezhioù
|
|