kanañ

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Mont da : merdeiñ, klask

Taolenn

Brezhoneg

Nuvola apps bookcase.svg Etimologiezh

Savet diwar kan.
Nes d'ar verb latin cantare.
Meneget er C'hatolikon (canaff).
Da geñveriañ gant ar verboù canu en kembraeg, cana en kerneveureg.

Open book 01.svg Verb

kanañ /ˈkãː.nã/ verb kreñv eeun (displegadur)

  1. Teuler sonerezh gant ar vouezh (diwar-benn an dud).
  2. (Dre astenn-ster) Brudañ.
    • <skouer>.
  3. (Dre astenn-ster) Seniñ
    • <skouer>.
  4. Kanañ gwerz ar bazhadoù da ub: reiñ bazhadoù dezhañ
  5. Kanañ meuleudi(où) da ub, da udb : e veuliñ.
    • Ne gleved anezho nemet o kanañ meuleudi da dud ar vro-se. — (GWE, p. 29.)
  6. kanañ pouilh
  7. (Dre astenn-ster) Kanañ e jeu da unan bennak : lavarout e begement da unan bennak.

kanañ verb gwan

  1. Teuler sonerezh gant ar vouezh (diwar-benn an dud).
    • Job ha Lom a zeuas e ti ar skluzier, unan o kanañ hag an hini all o tiskanañ. — (Jakez Riou, An ti satanazet, Skridoù Breizh, 1944, p. 13.)
  2. Teuler kri heson e spesad (pa gomzer eus loened 'zo).
    • [...] ur baradozig didrouz e-lec’h ne glever nemet al laboused o kanañ er girzhier. — (Jakez Riou, An ti satanazet, Skridoù Breizh, 1944, p. 10.)

Deveradoù

Troioù-lavar

Krennlavaroù

  • Ur yar pa he devez dozvet a zo ret dezhi kanañ.
  • Dibaot ar yar na goll he vi
    O kanañ re goude dozviñ.

Troidigezhioù

Ostilhoù personel
Esaouennoù anv

Adstummoù
Oberoù
Merdeiñ
Boest ostilhoù
Yezhoù all