edo
Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Taolenn |
Brezhoneg
Etimologiezh
- Savet diwar ar bennrann ed- hag an dibenn-ger -o.
Furm verb
edo /eˈdoː/ Stumm lec'hiañ ar verb bezañ e trede gour unan an amzer-dremenet, en doare-disklêriañ. Furm emañ en amzer-dremenet.
- evit al lec'hiañ
- Bez' edo neuze e-tal ti un den kozh. — (Yann ar Floc'h, KOÑCHENNOU Eus BRO ar STER AON, Kemper, 1950, p. 199.)
- Gwechall edo an traoù er c'hiz-se ; [...] — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 1, Brest, 1877, eil emb. Al Liamm 1977, p. 130.)
- Dont a reas da soñj din en un taol, edo ganen, em godell, va binviachoù tennañ-tan... . — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 2, Brest, 1878, eil emb. Al Liamm 1977, p. 37.)
- Un abardaez hañv, edo azezet el liorzh. — (Jakez Riou, Geotenn ar Werc'hez ha danevelloù all, Al Liamm, 1957, p. 31.)
- heuliet gant un ober
- [...] bremaik edo o tennañ warnomp — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 1, Brest, 1877, eil emb. Al Liamm 1977, p. 224.)
- Endra edo Yann o tec'hout kuit e klevas ar briñsez... — (Troude ha Milin, Labous ar wirionez, Skridoù Breizh, 1950, p. 78.)
- Bez' ez edo o vont kuit evel ar re all ivez pa wal un toull.. . — (Gabriel Milin, Gwechall-goz e oa…, Kemper, 1924, p. 60.)
- Sada hag hor martolod ha mont war gein an Avel-uhel, ha pa ’z, edo o tremen a-zioc’h an Indez, hag eñ sellet dre eno ha gwelet er porzh al lestr ma ’z oa bet warnañ. — (Gabriel Milin, Gwechall-goz e oa…, Kemper, 1924, p. 74-75.)
