digalon

Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.

Taolenn 1 Brezhoneg 1.1 Etimologiezh 1.2 Anv-gwan 1.2.1 Gerioù enepster 1.2.2 Deveradoù 1.2.3 Troidigezhioù 1.3 Adverb 1.4 Anv-kadarn 1.4.1 Gerioù enepster 1.4.2 Troidigezhioù

Brezhoneg

Etimologiezh

Savet diwar al rakger di- hag ar ger kalon.

Da geñveriañ gant ar gerioù digalon en kembraeg, dygolon en kerneveureg.

Anv-gwan

digalon

1. Didruez.

   <skouer>.

2. Aonik, kouart.

   Kozh skarineg digalon Troude ha Milin, Labous ar wirionez, Al Liamm 1950. p 79

3. Hep nerzh, hep startijenn.

   <skouer>.

Gerioù enepster

(1)

• a-druez

(2)

• dewr
• glev
• her
• kalonek

(3)

• nerzhus

Deveradoù

digalonegezh digalonekaat digalonekaus

digaloniñ digalonus

Troidigezhioù

• galleg : (1) sans coeur ^(fr)*, insensible ^(fr)* ; (2) couard ^(fr)* ; (3) apathique ^(fr)*
• saozneg : (2) coward ^(en)*

Adverb

digalon

1. Hep levenez.

   <skouer>.

Anv-kadarn

digalon gourel

1. Diouer a galon.

   <skouer>.

Gerioù enepster

• kalonegezh
• nerzh-kalon

Troidigezhioù

• galleg : couardise ^(fr)*
• saozneg : cowardice ^(en)*