davit
Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Taolenn |
Brezhoneg
Etimologiezh
- Diouzh ar c'hrennvrezhoneg daguyt, savet diwar an araogennoù da hag evit. Deuet eo da vezañ ral er yezh a-vremañ.
Araogenn
| U1 | davidon |
| U2 | davidout |
| U3g | davitañ |
| U3b | daviti |
| L1 | davidomp |
| L2 | davidoc'h |
| L3 | davito |
| D | davidor |
davit /da.ˈviːt/
- Da gerc'hat (traoù)
- Mont, dont davit un dra bennak, davit dour, davit boued, davit ar gazetenn.
- Pa 'z is d'ar feuntenn davit dour. — (Bleunioù Mae, er Barzhaz Breizh.)
- Me ‘ya davit dilhad ha boued.— (Ar Varn Diwezhañ, 2812.)
- Mont d’ar jardin davit kaol. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé 3, p. 367. (eil emb. p. 617.)
- Da gerc'hat (tud)
- Mont davit unan bennak, davit ur beleg, davit ar medisin.
Notenn
- Kemmesk a vez a-wechoù etre davit ha davet.
Adverb
davit /da.ˈviːt/
- Da gerc'hat
- Pa vanko dour , me ‘yel davit. — (Fañch an Uhel, Soniou Breiz-Izel 2, Pariz, 1891, 1971, p. 244.)
- N’eus tamm bara ebet ken ? –Nann met ar paotr a zo aet davit. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé 2, p. 364.)
Gwelet ivez
- Araogennoù brezhonek, stag
