c'hwitellat

Brezhoneg

Etimologiezh

Savet diwar an anv-kadarn c'hwitell hag al lostger -at.

Verb

c'hwitellat /xwiˈtɛlːat/ verb gwan (displegadur)

1. Lezel ur son skiltr da dremen dre gwask an diweuz, evit gelver unan bennak pe drevezañ un ton.
   • Kement ha bezañ hardishoc'h, ec'h ae 'n ur c'hwitellat [...]. — (Anatol ar Braz, lakaet e brezhoneg gant Erwan ar Moal, Mojenn an Ankou, Mouladurioù Hor Yezh, 1986, p. 46.)

Gerioù heñvelster

• c'hwibanat

Deveradoù

• c'hwitelladenn
• c'hwiteller
• c'hwitellerez
• c'hwitellerezh

Krennlavarioù

• Rak na n'eo ket seblant vat
  Klevet ar merc'hed o c'hwitellat — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 83.)

Troidigezhioù

• galleg : siffler ^(fr)