aotrou
Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Taolenn |
Brezhoneg
| Sellet e vez ouzh ar bajenn pe ar gevrenn-mañ evel un divraz da glokaat e brezhoneg. Mar gouezit tra pe dra diwar-benn danvez ar pennad e c'hellit lakaat ho kouiziegezh da dalvezout dre gemmañ ar bajenn-mañ diouzhtu goude klikañ war al liamm « kemmañ ». |
Etimologiezh
Anv-kadarn
aotrou /ˈɔ.tru/ gourel (liester aotrounez, aotrouien)
- pa gomzer ouzh un den: → Termenadur da glokaat (Ouzhpennañ)
- Salokras, aotrou, trugarez, N’veritan ket an enor-se. — (Fañch an Uhel, Soniou Breiz-Izel 1, Pariz, 1890, 1971, p. 178.)
- pa gomzer eus un den → Termenadur da glokaat (Ouzhpennañ)
- Ato, Itron, na mar kredfen Doganiñ an aotrou hen grafen. — (Fañch an Uhel, Soniou Breiz-Izel 2, Pariz, 1891, 1971, p. 102.)
- P’en doa an aotrou doganet. SBI 2/102
- An hini a gignfe kroc’hen an aotrou a dapfe kerkent pemp tenn pistolenn en e empenn — (Ivon Krog, Eur Zac’had Marvailhou, Kemper, 1924, p. 34.)
- un aotrou bras → Termenadur da glokaat (Ouzhpennañ)
- Na pebezh aotrou bras e tle bezañ hennezh, er memes tra ! — (Yann-Vari Perrot, An aotrou Kerlaban, Brest, 1923, p. 18.)
- Ober a raimp d’an aotrou evel m’eo dleet hag hervez hor gouiziegezh. — (Yann-Vari Perrot, An aotrou Kerlaban, Brest, 1923, p. 18.)